راز عشق

« دوست داشتن از عشق برتر است. »

عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی.

اما دوست داشتن پیوندی خودآگاه و از روی بصیرت روشن و زلال.

عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و هر چه از غریزه سر زند بی ارزش است.

و دوست داشتن از روح طلوع می کند و تا هر جا که یک روح ارتفاع دارد ، دوست داشتن نیز همگام با آن اوج می یابد.

عشق طوفانی و متلاطم و بوقلمون صفت است.

اما دوست داشتن آرام و استوار و پُر وقار  و سرشار از نجابت.

عشق ، جنون است و جنو چیزی جز خرابی و پریشانیِ « فهمیدن » و « اندیشیدن » نیست.

اما دوست داشتن ، در اوج معراجش ، از سرحد عقل فراتر می رود و فهمیدن و اندیشیدن را نیز از زمین می کند و با خود به قله ی بلند اشراق می برد.

عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق می آفریند.

و دوست داشتن زیبایی های دلخواه را در دوست می بیند و می یابد.

عشق یک فریب بزرگ و قوی است.

و دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی ، بی انتها و مطلق.

عشق در دریا غرق شدن است.

و دوست داشتن در دریا شنا کردن.

عشق بینایی را می گیرد.

و دوست داشتن می دهد.

عشق خشن است و شدید و در عین حال ناپایدار و نامطمئن.

و دوست داشتن لطیف است و نرم و در عین حال پایدار و سرشار از اطمینان.

عشق همواره با شک آلوده است.

و دوست داشتن سراپا یقین است و شک ناپذیر.

از عشق هر چه بیشتر می نوشیم سیراب تر می شویم.

و از دوست داشتن هر چه بیشتر ، تشنه تر.

عشق هر چه دیرتر می پاید کهنه تر می شود.

و دوست داشتن نوتر.

عشق ، تملک معشوق است.

و دوست داشتن ، تشنگی محو شدن در دوست.

عشق اسارت در دام غریزه است.

و دوست داشتن آزادی از جبر مزاج.

عشق مأمور تن است.

و دوست داشتن پیغمبر روح.

عشق یک « اغفال » بزرگ و نیرومند است تا انسان به زندگی مشغول گردد و به روزمرگی – که طبیعت سخت آن را دوست می دارد – سرگرم شود.

و دوست داشتن زاده ی وحشت از غربت است و خودآگاهی ترس آور آدمی در این بیگانه بازار زشت و بیهوده.

عشق لذت جستن است.

و دوست داشتن پناه جستن.

عشق غذا خوردن یک حریص گرسنه است.

و دوست داشتن « همزبانی در سرزمین بیگانه یافتن » است.

عشق نیرویی است در عاشق ، که او را به معشوق می کشاند.

و دوست داشتن جاذبه ای است در دوست ، که دوست را به دوست می برد.

آری ، که دوست داشتن از عشق برتر است و من ، هرگز ، خود را تا سطح بلندترین قله ی عشقهای بلند ، پائین نخواهم آورد.